Ergens rond mijn verjaardag begon Brigitte benauwd te worden. Eerst klonk het nog als een veredelde verkoudheid, maar het werd steeds erger.  Brigitte had dit zelf ook al bemerkt en had al een afspraak bij de dokter gemaakt. Maar in de dagen voor die afspraak, voelde ze zich niet lekker en was bang dat ze griep had. We hadden al begrepen dat sommigen een zware griep hadden die niet in de "beschermingscoctail" had gezeten. Ze heeft de afspraak afgezegd omdat ze niemand wilde aansteken. Een week later (ze voelde zich iets minder beroerd) is ze alsnog gegaan. Huisarts kon niet vinden (geen griep, geen longontsteking) en heeft haar naar het Diak ziekenhuis doorverwezen. Het ziekenhuis ligt 1000 m van de huisarts maar Brigitte lukte het niet om het in een keer te fietsen.

Aangekomen hebben ze foto's genomen en kwamen ze met de mededeling: dinsdag (na Pasen) om 8:30 moet je je hier melden voor nog meer foto's en wat testen.

Dat werd geen leuke Pasen. Afspraken afgezegd en Brigitte heeft vooral in bed gelegen. Dan voelde ze zich nog het minst beroerd. Dinsdagochtend heb ik haar weggebracht  en om 14:00 mij weer gemeld voor het gesprek met de longarts-oncoloog " van Rens". Dat werd een vreselijk gesprek! Van rens was vrij duidelijk: het is longkanker met uitzaaiingen naar de lymphen en de lever. Genezen gaat niet meer maar palliatief kunnen we nog wel veel doen. Als u niets doet, dan is het over 3 a 4 maanden over. Hij vertelde dat brigitte nu 4x een 3-daagse kuur zou volgen. De eerste dag met een zware chemo en dan 2 dagen met een lichtere chemo. Dan 18 dagen rust waarna het hele circus opnieuw zou beginnen.
Ook noemde hij de immuuntherapie als een veelbelovende behandeling maar helaas... het kon nu nog niet. Ze hadden goede gesprekken met de leverancier en van Rens geloofde dat het over niet al te lange tijd beschikbaar zou komen maar wanneer... daar kon hij niks over zeggen. In iedergeval wilde hij liever gisteren dan vandaag met de chemo voor Brigitte beginnen.

Daar zit je dan. 

Na dit gesprek moesten we nog wat "regelen" met medicijnen en wachten op het vervolggesprek met Evelien: een van de oncologische verpleegkundigen van het Diak. Erg aardige dame die wel heel somber sprak. Ze vertelde Brigitte nogmaals dat ze snel wilde beginnen. Dat zou dus waarschijnlijk donderdag of vrijdag zijn.

Daarna naar huis gegaan alwaar we beiden in een soort schok zaten. Wat kun je dan doen of zeggen? Tegen zes uur werd Brigitte gebeld: morgen om 10:30 word je verwacht voor Dag 1 van Kuur 1 en je bent tegen 15:00 klaar.
We hadden al aangegeven dat Brigitte de kuur in het Diak zou volgen maar verder gewoon thuis zou zitten. Dus de volgende ochtend Brigitte weggebracht voor haar eerste chemo en haar tegen drie uur weer opgehaald.

Dit was het begin van een zware maar ook hoopgevende tijd. Meer hierover staat in de blogs over de ziekte van Brigitte.