Vandaag, 27 juli, was een (voor mij) best drukke dag. Om 06:10 opgestaan om te scheren, haren te wassen en vervolgens de honden uit te laten. Om 07:15 weer thuis alwaar na het ontbijt voor de honden er eindelijk koffie voor mij was.
Een heerlijk halfuurtje gezeten en vervolgens in de auto benzine tanken en door naar mijn schoonzusje in Halsteren.

Zij kreeg die dag "de rechtbank” op bezoek voor een eventuele verlenging van de zorgmachtiging. De reis verliep goed en ondank de verschillende wegopbrekingen was ik om 9:55 keurig bij haar voordeur op de Reigerlaan. Ingestapt en 2 min naar het andere gebouw gereden alwaar we ong 15 min buiten hebben zitten wachten en praten. Eerst met z'n tweeen maar na 10 minuten kwam ook haar advocaat erbij zitten. 
Om 10:20 kwamen de rechter, griffier, stagiaire, psychiater en haar persoonlijke begeleidster van Vredenrust-Halsteren en kon de zitting beginnen. Ik zat als een "bezoeker" netjes aan de zijkant van de ruimte.

De zitting verliep redelijk rustig en niemand liep er boos weg. Na ongeveer een halfuur kwam de rechter met de formele mededeling dat, hoewel mijn schoonzusje verschillende keren vertelde dat ZIJ NIET PSYCHOTISCH was, zij niet anders kon beslissen dan de borgmachtiging toch weer voor 12 maanden af te geven omdat in het enige medische document dat zij gekregen had, stond dat mijn schoonzusje “lijdt aan psychotische waanbeelden” en dat hij, zonder zorgmachtiging, de kans op verwaarlozing behoorlijk groot vond. Ze kon daarom niet anders dan die voor 12 maanden te verlengen.

Voor mijn schoonzusje was dit een behoorlijke teleurstelling en ze dreigde met zelfmoord. Nu deed ze dat, volgens haar zus, al sinds haar 16de met enige regelmaat en zouden we ons er niet druk over hoeven te maken. Maar toch... het laat een droevig gevoel achter. Stel je eens voor dat ik dat plots te horen zou krijgen: voor opnieuw 12 maanden opgesloten. Voor ons echter, was het toch een erg welkome mededeling, hoe naar het ook voor haar is.

Ik heb nog geprobeerd haar een beetje tot rust te brengen maar of dat echt lukte? Vervolgens weer 2 min naar de Reigerlaan gereden om haar weer thuis af te zetten. Met een enigzins droef gevoel ben ik vervolgens terug naar huis gereden. 

Dementie

Na 1.5 uur was ik weer thuis en daar heb ik eerst met Brigitte de honden gelopen en ben toen op de fiets naar de Geertekerk gegaan voor een KKU-middag “omgaan met mensen met dementie”.

Het was een soort introductiecursus over dementie, de verschillende vormen die het aan kan nemen, wie het wel of niet zal krijgen en meer wetenswaardigheden.
Ook werd er middels een aantal demonstraties meer inzicht gegeven in "hoe je het zou kunnen herkennen".

Al met al behoorlijk leerzaam en erg goed om het er eens echt over te hebben.
Om 16:00 klaar en een kwartiertje later eindelijk thuis en rust :-)