brs85T

Het is alweer dinsdag (2 feb 2019) en dus is het weer een Moos-weekdag. Ze is nu 32 weken (224 dagen, iets meer dan 7 maanden) en begint al een echte Drent te worden (qua uiterlijk dan). En hoewel het gedrag nog vaak dat van een puppy is, zien we ook daar wel enige verandering. De "gekke buien" na het eten (hollen, slopen, bijten) zijn zo goed als weg, net als het lukraak knagen aan alles wat los en vast zit is. Alleen het sleuren aan dekens, tapijt of onze kleding wanneer ze zich verveeld, is nog wel gebleven.

Isoleercel

Maar… er is nog wel ruimte voor verbetering. Zo is het ’s morgens piepen & blaffen nog steeds niet verdwenen. Moos hoort ochtendgeluiden en denkt: hééé het is tijd, de dag gaat beginnen. Een paar minuten later, als wij niet komen, begint ze met gepiep gevolgd door geblaf. Het lukt haar nog niet om het verschil te horen geluiden van de buren en die van ons. Dus als de buurvrouw vroeg opstaat om naar haar praktijk in Gouda te vertrekken, denkt Moos dat het leven weer begint. Wel is het zo dat het blaffen steeds minder indringend wordt en ook dat de pauzes tussen het blaffen langer worden. Afgelopen zaterdag bleef het zelfs tot 7:30 stil.

Isoleercel Isoleercel
De Isoleercel van Moos: een grote doos van MDF, aan de binnenkant gevuld met geluiddempendmateriaal. De bench staat er in (met 10 cm ruimte aan alle kanten zodat ze het dempmateriaal niet kan slopen. 's Avonds bij het slapen komt er ook nog een plaat aan de voorkant. Het helpt enorm, maar over is het nog niet. De bovenkant wordt nu gebruikt als gezellig rommelblad met alle klusmaterialen, opladers en andere dingen die je ergens kwijt moet. 

Omdat wij gek werden van dat geblaf hebben we een isoleercel gemaakt: een grote kooi van MDF, aan de binnenkant bekleed met geluidsisolatie (type dat je in zelfgebouwde boxen doet), die om de bench heen staat. Is dus wel een mega-groot object in de kamer maar gelukkig kan ik de bovenkant gebruiken als een soort extra werktafel waarop we de rommel, opladers, telefoons en meer kunnen leggen.

Jachttraining

Moos heeft de eerste puppy-jachttraining cursus afgerond en is nu op voor de tweede: die van jonge hond. De frequentie is van iedere week naar om de week verlaagd en we beginnen pas om 11 uur. Jammer want het kost je zo je halve vrijdag. We proberen zelf als het lukt om in week dat er geen les is  zelf te trainen. Officieel zijn we met z’n vijven maar eentje komt nooit dus effectief met vier: 3 dames en ik.

JachttrainingWinter-Jachttraining met 3 anderen en trainer Ronald bij de Zwarte Weg in Lage Vuursche. De wegen waren glad, maar trainen onder deze omstandigheden was wel een cadeautje. Het jachtinstinct is Moos beslist niet vreemd: als de andere honden een dummy moeten zoeken/ophalen en Moos op haar beurt moet wachten, gaat ze zowat door het dak: janken, trillen, trekken: "ik wil ook!"
Wanneer het moment dan daar is, hoef je haar niets meer te vertellen en doet ze de zoekopdracht zowat vanzelf. De afgelopen weken was het lastig om Moos steady krijgen. Ze begreep niet dat ze op haar plek moest blijven waardoor je er ook niet op kon trainen (steeds langer laten zitten en steeds een stapje verder weg lopen). Trainer Ronald raadde aan het eens met haar etensbak te proberen en dat werkte zowaar. Ik kon haar steeds verder van de etensbak steeds langer laten wachten. Uiteindelijk begreep Moos de bedoeling en nu lukt het ook buiten al (een beetje).

Afgelopen vrijdag deed Moos het zowaar goed in de winterse sneeuw en liep ze met mij mee (ook met de riem los), bleef ze zitten wanneer dat moest en kwam ze naar mij toe toen ik haar infloot. Wondertje!

Bij het vooruitsturen ging het helaas weer mis: ze ging als een speer, at het brokje maar ging vervolgens met het bakje lopen dollen. En het duurde behoorlijk lang voor ze dat afgaf. Ik moest weglopen van Ronald en als ze me dan inhaalde, weer teruglopen. Net zolang tot ze het bakje kwam brengen. Dat duurde een aantal minuten 😠.

Moos in de stad

Dat de stad geen veilige plek is, weten we wel, maar dat Moos de afgelopen week twee keer naar de dierenarts moest, was wel apart.

Stoned

afwerkplekIngang Hogelandsepark met het elektriciteitshuisje waarachter junks vaak zitten te poepen. Rond de lunch op donderdag heb ik een groot rondje Maliebaan gedaan en omdat het lekker weer was kwam daar ook nog even loslopen in het Hogelandsepark bij. Het relatief kleine park is 's avonds een homo-/junkieplek. Maar overdag is het daar mooi toeven en de honden kunnen er even los. Moos dook na het commando vrij vrolijk het bosje in en verdween uit zicht. Ik liep door en vrij snel kwam ze weer naast me lopen. Aangekomen bij de Biltsche Grif ging ze de oever besnuffelen en kwam even later met een enorm stinkende en rottende eend aan.
Daar ging ze trots mee door het park paraderen. Pas na een tijdje was de lol eraf en liet ze de eend liggen zodat ik die in de vuilnisbak kon stoppen. Weer aan de riem naar het Wilhelminapark waar ze met wat andere honden kon gaan spelen.

Eenmaal thuis, kreeg ze eten en ging ze moe maar voldaan (dacht ik) slapen. Ik lekker aan het werk en zo werd het een erg rustige middag.
Te rustig naar later bleek. Want hé, het was al zes uur en mevrouw sliep nog steeds. “Moos, wandelen”. Meestal voldoende om haar enthousiast in beweging te krijgen maar nu helemaal niets. Na enig aandringen kwam ze overeind maar zakte direct weer door haar achterpoten. Wat was dat nu?

Nogmaals geprobeerd, maar weer hetzelfde. Zou het door die rottende eend komen? Zou ze misselijk zijn, een soort voedselvergiftiging? "Kom Moos, mee naar buiten, frisse lucht zal je goed doen".
Maar buiten werd het niet beter en bleef ze enorm wankel, zakte steeds door haar achterpoten en schudde de hele tijd met haar kop. Epilepsie? Het zou toch niet waar zijn?
Omdat ik het allemaal niet vertrouwde ben ik direct doorgelopen naar de dierenarts waar ze in de wachtkamer weer in elkaar zakte. Na 10 min wachten werden we opgehaald en begon de DA Moos te onderzoeken. Wel, ik zie het al: Junky poep. Moos had waarschijnlijk in het Hogelandsepark de poep van een junk gegeten en was dus zo stoned als een garnaal. Grappig als het niet ook behoorlijk gevaarlijk was.

Er kon niets aan gedaan worden; het lichaam moest zichzelf weer bij elkaar zien te rapen. Het enige dat gegeven kon worden was een middel tegen de duizeligheid en wat cortisonen om wat aan te sterken. Dus opgelucht weer naar huis gelopen alwaar Moos haar roes verder kon uitslapen. Gedurende de avond begon ze langzaam bij te komen en tegen middernacht was het grotendeels over. Nog enigszins wankel zijn we het nachtelijke rondje gaan lopen waarna Moos nu ging slapen. 's Morgens was er niets meer van te merken en was ze weer alert en vrolijk als altijd.

Splinter

Eind goed, al goed? Nee. Want drie dagen later na een stevige wandeling rond het Spoorwegstation en vervolgens een rustige avond, liep Moos bij het "voor het slapengaan rondje" zo kreupel als maar kon. Niks nog effe door het park maar letterlijk een blokje om. Maar zelfs dat lukte niet en de laatste 50 meter heb ik naar huis moeten dragen.
Te veel gewandeld, te veel laten spelen, was ze overbelast? Allerlei gedachten maalde door mijn hoofd terwijl Moos hinkend en wel stilletjes in de bench ging liggen. Met een bezwaard gemoed gaan slapen, in de hoop dat het een verstapping zou zijn en dat het ’s morgens weer over zou zijn.
Nou, nee. Nog steeds mank en het park haalde ze net. Poepen en plassen en weer naar huis waar ze strompelend naar haar etensbak liep. Wat nu?

Door mijn recente lens-implantaten is het zicht dichtbij verre van optimaal dus naar Moos d’r linker voorpoot staren hielp niet echt. Maar ik meende toch iets te voelen maar Moos liet nauwelijk toe dat grondig te doen. Brigitte gevraagd eens goed te kijken en zij zag een wondje. Zou dat het zijn? Dus met de auto naar de DA waar Moos snel geholpen werd.
Inderdaad, d’r zat iets in haar poot. Na enig gepeuter met naalden (de DA had een soort vergrootglas op z’n hoofd om beter te kunnen zien) werd er een glassplinter van 5 mm uitgehaald: dat was het dus. Splinter eruit, verband er omheen en nu vrolijk teruglopen naar huis. Pfffff ook dit was goed afgelopen.

Thuis knaagde Moos snel het verband eraf, maar goed: dat was er vooral tegen het bloeden op het tapijt. Ik moest werken in de binnenstad, en bij terugkeer was Moos alweer een stuk vrolijker. Rustig wandelingetje in het park gemaakt (maar ditmaal zonder met andere honden te spelen).
Bij terugkomst Moos met haar poot in een soda-badje gezet (hoop gedoe) waarna ze eindelijk eten kreeg. Lijkt nu (dinsdagavond) allemaal de goede kant op te gaan en we gaan nu maar eens ons nachtelijke rondje lopen.

En hopelijk is het DA-bezoek nu voorlopig over. Aardige vent maar toch…..
Gelukkig gaat het twee dagen later allemaal weer goed met Moos. Ze speelt weer vollop en likt als vanouds de bek van Gaia.

Moos Gaia 1 Moos Gaia 1 Moos Gaia 1
Moos likt vol enthousiasme de bek van Gaia, de 7 jaar oude Saarlose Wolfshond: de onbetwiste "Koningin van het Wilhelminapark".