brs85T
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Blogs
  • Inloggen

* 24-maart-2005 – † 23-april-2017

Hoe het begon

November 1966
Moeder Arjan, wat wil jij van Sinterklaas hebben?
Arjan Een hond, het liefst met flaporen
 Februari 1967 
Moeder Arjan, wat wil jij voor je verjaardag hebben?
Arjan Een hond, het liefst met flaporen

 

Dit ging ongeveer 8 jaar door, maar helaas zonder resultaat. De laatste 2 jaar thuis de moed opgegeven en daarna was het studentenleven en wat er na kwam zo vol dat de gedachten aan een hond langzaam naar de achtergrond schoven. Het bleef trekken en bij iedere vriend of kennis waar er een hond moest worden uitgelaten, bood ik me aan, maar voor een eigen hond was er gewoon geen tijd.

Toen het leven wat rustiger werd (huisje, boompje,….) werd het tijd voor een beestje. Brigitte bracht bij het samenwonen 2 Siamese katten (Goofy en Friemel) in maar toen die waren overleden begon het toch weer te knagen.

En nu actie

In de zomer van 2005 fietste ik voor een vergadering naar Amsterdam alwaar ik redelijk bezweet aankwam: dit tot grote vreugde van de kantoorhond Kiga die maar geen genoeg kon krijgen van dat langzaam opdrogend zweet. De eigenaar vroeg lachend of ik de hond wellicht twee weekjes wilde lenen omdat hij op reis moest en voor ik er erg in had was het ja! (moest thuis nog uitgelegd worden, maar goed).

En zo kwam de eerste hond. Toen Kiga na 2 weken weer weg ging was het verder duidelijk: en nu wil ik een hond. Maar ja, wat voor eentje?
Via vrienden en familie met kennis van honden werd een plan opgesteld en na enige tijd werd het duidelijk: een niet te grote jachthond, die veel moest wandelen, goed thuis kon blijven en niet te onrustig was (een Weimaraner is erg mooi maar als eerste hond en dat in de stad was dat niet zo’n goed idee).

Drentsche Patrijshond

Nicht José (met een eigen kennel met Herdershonden) sprak het verlossende woord: “jullie moeten een Drentsche Patrijshond nemen!” Goed, dat was duidelijk maar dan? Omdat we ons huis hadden omgedraaid (wonen op 2, slapen op 1 en werken op 0) leek een pup waarvan de heupen zich nog moesten zetten, minder geschikt en dus werd het een oudere hond. Zoeken op Internet bracht ons tenslotte bij Jaap Hoeksema in Drenthe. Gebeld en het probleem uitgelegd en dat leidde ertoe dat Jaap ging meedenken en zoeken. Een paar weken later kwam er een oplossing: “ik heb nog een mooi teefje van 10 maanden. Geweldige hond maar niet goed genoeg om er mee te fokken: een te spitse neus (’n Setterneus?) en een Franse voorstand(?), dus voor de fok niet geschikt, maar verder een geweldig karakter.

Ok, en nu? “Nou, ik wil je eerst even zien en spreken want ik geef m’n hond niet zomaar mee.” Vreemd (maar achteraf gezien volstrekt normaal) maar ik had geen keus en dus toog ik in de week van mijn verjaardag op een gure dinsdagochtend helemaal naar het oosten van Drenthe. Gezellig gesprek en daar kwam ze: een enthousiaste stuiterbal die direct op schoot sprong en mij als het ware hartelijk welkom heette. Tja, bied daar maar eens weerstand aan! Ook Jaap leek de combi goed te vinden en een week later kon ik haar komen halen.
Zo gezegd, zo gedaan, daar kwam een ietwat provinciale Drent (riem, auto, stad, treinen waren haar volstrekt onbekend) in Utrecht bij twee mensen die ook niet echt heel veel ervaring met honden hadden.

Een boek zou nodig zijn om alle belevenissen, gedachten, zorgen en het enorme plezier dat we aan haar beleefd hebben te beschrijven.

Cursussen

Een hond (en de baasjes ervan) moet opgevoed worden en daarvoor zijn er veel verschillende cursussen. Eerst begonnen met een click-martin-gauss-cursus in Hilversum. Leuk om te doen en het verschil tussen pepper en de rest werd snel duidelijk. Waar alle honden snel leerden naast hun baas te lopen en "verliefd naar hem/haar op te kijken (jij bent mijn baas!) liep pepper best wel naast je mee maar was ze vooral bezig met de omgeving: is er iets interessants te beleven. het "verliefd" naar de baas opkijken heeft ze echt helemaal nooit gedaan. Maar goed: de cursus was voor ons wel heel nuttig!

Een Drent heeft jachtpassie en dus gingen we al snel na de eerste cuursus bij Leendert en Hanneke op jachttraining. Pepper kon redelijk goed meekomen en werd duidelijk een nog leukere hond, maar echt geschikt voor de jacht was ze niet. Blijkbaar is er geen water in Drenthe, want een "apport over water" was en bleef een verzoeking!

Eerste keer mank

Tegen het einde van de jachttraining ging ze mank lopen. Een bezorgde Hanneke raadde mij aan om nu te stoppen en vertelde ook dat het er wat haar betrof, somber uitzag. De dierenarts constateerde dat de “Franse Voorstand” toch meer een gevalletje LPC was en dat een operatie aan beide voorpoten nodig was. De operatie en de revalidatie waren zwaar maar het resultaat was geweldig: ze kon weer jaren mee.
Wel bleven haar voorpoten altijd een zwak punt, maar met een voorzichtig loopbeleid bleef ze nog jarenlang de dolenthousiaste Drent die ze altijd was geweest.

Speuren

De jachttraining werd vervangen door een speurtraining en dat was geweldig leuk (voor haar) en moeilijk (voor mij) om te doen. Als een volleerde speurneus stoof ze door de Doornse bossen, op zoek naar dat aardige meisje met die lekkere stukjes worst. Het kwartje qua neusgebruik was gevallen wat wel tot gevolg had dat het aanpalende Wilhelminapark in de zomer (met honderden studenten die daar pizza’s bestelden en barbecueden) een crime was om te lopen: werkelijk overal vond ze eten!

Gezondheid

Geestelijk was en bleef pepper een actieve, gezellige en enthousiaste Drent, maar lichamelijk werd het wel minder.

Tweede keer mank

Zo rond haar tiende verjaardag ging het echte mis. Tijdens een avondwandeling in het park ging ze zitten met haar rechterpoot slap omhoog: “ik wil en kan niet meer lopen”.
22 kg Drent op mijn schouder gehesen en in lichte paniek naar huis gelopen: wat te doen. Waterfysiotherapie bleek een goede oplossing. In een bad met water tot halverwege haar romp moest ze in 10 sessies steeds langer lopen: wel oefenen maar geen gewicht en langzamerhand herstelde ze.

Maar de schrik zat er wel in! Pepper was nu 10; een leeftijd waarvan we, toen ze op 2-jarige leeftijd werd geopereerd, alleen maar van hadden kunnen dromen. De wandelingen werden nu frequenter maar wel korter en in de 2 daaropvolgende jaren werd ze langzamerhand een rustige bejaarde dame.
Ze wilde nog wel spelen met leuke reuen, maar het heen en weerspringen resulteerde bijna altijd in een ochtend mank lopen, dus dat probeerde we tot het minimum te beperken.
Ook vrij wandelen in de bossen van Bilthoven en Austerlitz werd steeds meer een uitzondering. Zo werd ze 11: wie had dat 9 jaar geleden gedacht!

Benauwd

Het laatste jaar werd het lopen lastiger en sinds de jaarwisseling werd ze ook sneller benauwd: sneller dan eerst ging haar bek open en moest ze bij wandelingetjes in de stad flink hijgen. In april vertrouwde we het niet meer en constateerde de dierenarts een “waarschijnlijke” longontsteking.
Dat viel dus mee want daar kun je iets aan doen, maar toen ze 3 dagen na haar eerste antibioticakuur bloed moest spugen werd duidelijk dat er iets anders aan de hand was.

Het ging niet meer

Op zondagmiddag naar de DA en daar bleek dat ze de helft van haar bloed(lichaampjes) kwijt was. Dit ging echt niet meer en met de tranen in de ogen moesten we besluiten er een eind aan te maken. Ze kreeg het spuitje en in mijn armen is ze langzaam weggeleden: een juiste maar vreselijke beslissing.

Na haar overlijden stroomde er ongeveer een liter bloed uit haar neus: daar was dus al haar bloed. Ze was gewoon bezig geweest te verdrinken in haar eigen bloed. Vermoedelijke diagnose: levertumor met uitzaaiingen in de longen en een bloedstollingsstoornis.

Stil

En nu is het stil: nog wekenlang was mijn eerste reflex als ik ’s morgens de kamer binnenkwam om haar te begroeten en mee uit wandelen te nemen, iedere keer als er bij het koken iets op de grond valt, kijk ik naar beneden in de verwachting een blije dame de grond te zien schoonlikken.

Steeds….en zo gaat dat nog door. Het is waarlijk stil geworden en bij vlagen vinden wij er niets meer aan. Dat gaat gelukkig over en steeds vaker komen de vrolijke herinneringen naar boven, de stoute dingen die ze deed, de soms gênante situaties waarin ze ons bracht (karbonaadjes van de aanrecht jatten bij vrienden) en denken we met weemoed terug aan onze geweldige Drent Pepper!