brs85T
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Blogs
  • Inloggen

Het begin: Pepper fan't Suydevelt

PepperPepper fan’t SuydeveltAls klein kind had ik 2x / jaar (verjaardag & Sinterklaas) dezelfde wens: een hond! Helaas had moeder Sacha daar geen zin in en werd ik afgescheept met "later". Vanaf mijn 16de werd deze wens naar de achtergrond geduwd door andere zaken, maar zo'n 30-jaar later kwam ie in alle hevigheid terug. Maar wat voor hond dan? Een mooie Friese Stabij van een toevallige bezoekster in de Biltsche Hof, het verzorgingshuis waar vader Jan toen verbleef, deed het verlangen weer hevig opspelen en ik begon met een zoektocht naar "een geschikte hond". José, de nicht van Brigitte en al jaren fokster van herdershonden, leende ons een hondenboek uit en wees ons, na wat heen-en-weer gevraag, op het bestaan van de Drentsche Patrijshond: een intelligente, eigenwijze jachthond die ook zeer geschikt is als huishond. En zo geschiedde.

Ik ging op zoek naar fokkers van Drentsche Patrijshonden en kwam eind 2005 terecht bij Jaap Hoeksema: op dat moment de grootste fokker van Drenten. Hij begreep onze wens om met een wat oudere hond te beginnen (we woonde op de tweede etage en het 3x-daags op-en-neer lopen is voor de ontwikkeling van de heupen van een pup niet zo goed) en beloofde eens wat rond te kijken. In januari belde hij. Hij had een teefje dat in eerste instantie bedoeld was voor de fok. Helaas had ze een aantal schoonheidsfoutjes (een te lange neus, een Franse voorstand (=platvoeten)) en daarom wilde hij er niet mee fokken. Maar als wij wilden.....

Eerst echter, wilde hij mij eens ontmoeten omdat hij z'n honden niet aan de eerste de beste mee gaf. Vond het toen een beetje raar maar begreep achteraf dat het en volstrekt nornaal en ook heel verstandig is om een levend iets als een hond, niet zomaar aan de eerste-de-beste mee te geven.
Zo toog ik op een dinsdagochtend 14 februari 2006 naar Exloërveen (Drenthe) voor een solliciatatiegesprek en om kennis te maken met fokker Jaap, de Drent Pepper en, naar later bleek, de fascinerende wereld van de Drentsche Patrijshonden.

exloerveenDierenpension en fokkerrij fan't Suydevelt in Exloërveen

Na aankomst eerst koffie en een plezierig gesprek en toen was daar het moment: een dolenthousiaste Drent stoof de kamer binnen, sprong op schoot en begon mij heftig af te likken en kopstootjes te geven. Ik was enigzins beduusd maar vond het wel erg leuk. Pepper had een licht-oranje waas over zicht. Jaap legde uit dat dat kwam doordat het filter van de grondwaterpomp kapot was waardoor het water voor de honden te veel ijzer bevatte. Het filter was nu gerepareerd en als ik Pepper over 10 dagen zou komen ophalen, dan was het oranje er wel van af. Maakte mij helemaal niets uit en het liefst had ik haar direct mee naar huis genomen, maar de afspraak was om dat eind februari samen met Brigitte te gaan doen.

En zo kregen we 25 februarie 2006 onze eerste hond: Pepper fan’t Suydevelt, een Drentsche Patrijshonden teef van 11 maanden oud. Pepper, bleek eigenlijk nog niet echt opgevoed. Autorijden, aan de riem lopen, traplopen, de stad : allemaal zaken waar ze nog niet aan gewend was. Zo heeft het meer dan een jaar geduurd, voor Pepper zo gewend was aan autorijden dat ze niet steeds weer zat te kotsen bij 2 of meerdere bochten. Traplopen (wat noodzakelijk was in ons huis) hebben we haar echt moeten leren en de prikkels van de grote stad (=Utrecht) zorden in het begin voor een soms over-enthousiaste hond die niet altijd raad wist met zichzelf.

Wel was Pepper makkelijk. Alleen de eerste nacht heeft ze gepiept en daarna nooit meer. Ze was behoorlijk robuust en had een een groot vertrouwen in zichzelf en haar omgeving.

En zo begonnen 11 intensieve en enorm plezierige jaren met onze Drent Pepper.

In Memoriam: Pepper fan ‘t Suydenfelt

* 24-maart-2005 – † 23-april-2017

Hoe het begon

November 1966
Moeder Arjan, wat wil jij van Sinterklaas hebben?
Arjan Een hond, het liefst met flaporen
 Februari 1967 
Moeder Arjan, wat wil jij voor je verjaardag hebben?
Arjan Een hond, het liefst met flaporen

Dit ging ongeveer 8 jaar door, maar helaas zonder resultaat. De laatste 2 jaar thuis de moed opgegeven en daarna was het studentenleven en wat er na kwam zo vol dat de gedachten aan een hond langzaam naar de achtergrond schoven. Het bleef trekken en bij iedere vriend of kennis waar er een hond moest worden uitgelaten, bood ik me aan, maar voor een eigen hond was er gewoon geen tijd.

Toen het leven wat rustiger werd (huisje, boompje,….) werd het tijd voor een beestje. Brigitte bracht bij het samenwonen 2 Siamese katten (Goofy en Friemel) in maar toen die waren overleden begon het toch weer te knagen.

En nu actie

In de zomer van 2005 fietste ik voor een vergadering naar Amsterdam alwaar ik redelijk bezweet aankwam: dit tot grote vreugde van de kantoorhond Kiga die maar geen genoeg kon krijgen van dat langzaam opdrogend zweet. De eigenaar vroeg lachend of ik de hond wellicht twee weekjes wilde lenen omdat hij op reis moest en voor ik er erg in had was het ja! (moest thuis nog uitgelegd worden, maar goed).

En zo kwam de eerste hond. Toen Kiga na 2 weken weer weg ging was het verder duidelijk: en nu wil ik een hond. Maar ja, wat voor eentje?
Via vrienden en familie met kennis van honden werd een plan opgesteld en na enige tijd werd het duidelijk: een niet te grote jachthond, die veel moest wandelen, goed thuis kon blijven en niet te onrustig was (een Weimaraner is erg mooi maar als eerste hond en dat in de stad was dat niet zo’n goed idee).

Drentsche Patrijshond

Nicht José (met een eigen kennel met Herdershonden) sprak het verlossende woord: “jullie moeten een Drentsche Patrijshond nemen!” Goed, dat was duidelijk maar dan? Omdat we ons huis hadden omgedraaid (wonen op 2, slapen op 1 en werken op 0) leek een pup waarvan de heupen zich nog moesten zetten, minder geschikt en dus werd het een oudere hond. Zoeken op Internet bracht ons tenslotte bij Jaap Hoeksema in Drenthe. Gebeld en het probleem uitgelegd en dat leidde ertoe dat Jaap ging meedenken en zoeken. Een paar weken later kwam er een oplossing: “ik heb nog een mooi teefje van 10 maanden. Geweldige hond maar niet goed genoeg om er mee te fokken: een te spitse neus (’n Setterneus?) en een Franse voorstand(?), dus voor de fok niet geschikt, maar verder een geweldig karakter.

Ok, en nu? “Nou, ik wil je eerst even zien en spreken want ik geef m’n hond niet zomaar mee.” Vreemd (maar achteraf gezien volstrekt normaal) maar ik had geen keus en dus toog ik in de week van mijn verjaardag op een gure dinsdagochtend helemaal naar het oosten van Drenthe. Gezellig gesprek en daar kwam ze: een enthousiaste stuiterbal die direct op schoot sprong en mij als het ware hartelijk welkom heette. Tja, bied daar maar eens weerstand aan! Ook Jaap leek de combi goed te vinden en een week later kon ik haar komen halen.
Zo gezegd, zo gedaan, daar kwam een ietwat provinciale Drent (riem, auto, stad, treinen waren haar volstrekt onbekend) in Utrecht bij twee mensen die ook niet echt heel veel ervaring met honden hadden.

Een boek zou nodig zijn om alle belevenissen, gedachten, zorgen en het enorme plezier dat we aan haar beleefd hebben te beschrijven.

Cursussen

Pepper bij Matthijs en LiaEen hond (en de baasjes ervan) moet opgevoed worden en daarvoor zijn er veel verschillende cursussen. Eerst begonnen met een click-martin-gauss-cursus in Hilversum. Leuk om te doen en het verschil tussen pepper en de rest werd snel duidelijk. Waar alle honden snel leerden naast hun baas te lopen en "verliefd naar hem/haar op te kijken (jij bent mijn baas!) liep pepper best wel naast je mee maar was ze vooral bezig met de omgeving: is er iets interessants te beleven. het "verliefd" naar de baas opkijken heeft ze echt helemaal nooit gedaan. Maar goed: de cursus was voor ons wel heel nuttig!

Een Drent heeft jachtpassie en dus gingen we al snel na de eerste cuursus bij Leendert en Hanneke op jachttraining. Pepper kon redelijk goed meekomen en werd duidelijk een nog leukere hond, maar echt geschikt voor de jacht was ze niet. Blijkbaar is er geen water in Drenthe, want een "apport over water" was en bleef een verzoeking!

Eerste keer mank

Tegen het einde van de jachttraining ging ze mank lopen. Een bezorgde Hanneke raadde mij aan om nu te stoppen en vertelde ook dat het er wat haar betrof, somber uitzag. De dierenarts constateerde dat de “Franse Voorstand” toch meer een gevalletje LPC was en dat een operatie aan beide voorpoten nodig was. De operatie en de revalidatie waren zwaar maar het resultaat was geweldig: ze kon weer jaren mee.
Wel bleven haar voorpoten altijd een zwak punt, maar met een voorzichtig loopbeleid bleef ze nog jarenlang de dolenthousiaste Drent die ze altijd was geweest.

Speuren

De jachttraining werd vervangen door een speurtraining en dat was geweldig leuk (voor haar) en moeilijk (voor mij) om te doen. Als een volleerde speurneus stoof ze door de Doornse bossen, op zoek naar dat aardige meisje met die lekkere stukjes worst. Het kwartje qua neusgebruik was gevallen wat wel tot gevolg had dat het aanpalende Wilhelminapark in de zomer (met honderden studenten die daar pizza’s bestelden en barbecueden) een crime was om te lopen: werkelijk overal vond ze eten!

Gezondheid

Geestelijk was en bleef pepper een actieve, gezellige en enthousiaste Drent, maar lichamelijk werd het wel minder.

Tweede keer mank

Zo rond haar tiende verjaardag ging het echte mis. Tijdens een avondwandeling in het park ging ze zitten met haar rechterpoot slap omhoog: “ik wil en kan niet meer lopen”.
22 kg Drent op mijn schouder gehesen en in lichte paniek naar huis gelopen: wat te doen. Waterfysiotherapie bleek een goede oplossing. In een bad met water tot halverwege haar romp moest ze in 10 sessies steeds langer lopen: wel oefenen maar geen gewicht en langzamerhand herstelde ze.

Maar de schrik zat er wel in! Pepper was nu 10; een leeftijd waarvan we, toen ze op 2-jarige leeftijd werd geopereerd, alleen maar van hadden kunnen dromen. De wandelingen werden nu frequenter maar wel korter en in de 2 daaropvolgende jaren werd ze langzamerhand een rustige bejaarde dame.
Ze wilde nog wel spelen met leuke reuen, maar het heen en weerspringen resulteerde bijna altijd in een ochtend mank lopen, dus dat probeerde we tot het minimum te beperken.
Ook vrij wandelen in de bossen van Bilthoven en Austerlitz werd steeds meer een uitzondering. Zo werd ze 11: wie had dat 9 jaar geleden gedacht!

Benauwd

Het laatste jaar werd het lopen lastiger en sinds de jaarwisseling werd ze ook sneller benauwd: sneller dan eerst ging haar bek open en moest ze bij wandelingetjes in de stad flink hijgen. In april vertrouwde we het niet meer en constateerde de dierenarts een “waarschijnlijke” longontsteking.
Dat viel dus mee want daar kun je iets aan doen, maar toen ze 3 dagen na haar eerste antibioticakuur bloed moest spugen werd duidelijk dat er iets anders aan de hand was.

Het ging niet meer

Op zondagmiddag naar de DA en daar bleek dat ze de helft van haar bloed(lichaampjes) kwijt was. Dit ging echt niet meer en met de tranen in de ogen moesten we besluiten er een eind aan te maken. Ze kreeg het spuitje en in mijn armen is ze langzaam weggeleden: een juiste maar vreselijke beslissing.

Na haar overlijden stroomde er ongeveer een liter bloed uit haar neus: daar was dus al haar bloed. Ze was gewoon bezig geweest te verdrinken in haar eigen bloed. Vermoedelijke diagnose: levertumor met uitzaaiingen in de longen en een bloedstollingsstoornis.

Stil

En nu is het stil: nog wekenlang was mijn eerste reflex als ik ’s morgens de kamer binnenkwam om haar te begroeten en mee uit wandelen te nemen, iedere keer als er bij het koken iets op de grond valt, kijk ik naar beneden in de verwachting een blije dame de grond te zien schoonlikken.

Steeds….en zo gaat dat nog door. Het is waarlijk stil geworden en bij vlagen vinden wij er niets meer aan. Dat gaat gelukkig over en steeds vaker komen de vrolijke herinneringen naar boven, de stoute dingen die ze deed, de soms gênante situaties waarin ze ons bracht (karbonaadjes van de aanrecht jatten bij vrienden) en denken we met weemoed terug aan onze geweldige Drent Pepper!

Filmpje: Pepper fan’t Suydevelt

Video, opgenomen op de BRS85 voor collega Stef Scagliola. Zij wilde voor een video hondengeblaf hebben. Drukken op de deurbel was voldoende om Pepper in uiterste blijdschap te brengen: heerlijk, bezoek!

Pepper met Astrid2